97-Stilte

En denken aan de kinderen, ouders, familie, vrienden en collega's van de inzittenden van de bus die gisteravond in Sierre verongelukte. 

96-Restjes stof

Restjes zijn onvermijdelijk.  Er was een tijd dat ik serieus met patchwork bezig was, dus ik weet wel dat je met kleine stukjes ook mooie dingen kan doen.
Helaas heb ik niet de tijd om van mooie patchwork-dinges te doen.  Komt daarbij dat ik in het begin van dit jaar enkele goede voornemens heb bedacht zoals daar zijn: eindelijk eens verjaardagskaartjes sturen naar de mensen die ik graag zie.  En veel hoeft dat niet te zijn, wel?  't is 't gedacht dat telt, niet?
Vandaar: restjes stof, wit papier en een verknipt oud boek (gratis meegekregen op de bib van het werk) en je krijgt een hele collectie kaartjes!

Right, en dan nu nog het adressenbestand bijwerken.

*Oh ja, als u kaartjes wil versturen, dan stuur ik een pakketje van 3 kaartjes naar de 3 eersten die hier een reactie achter laten (het adres mag gewoon in mail naar liesmusch (at) hotmail (dot) com)

95-Lopen is ontspannend, toch?

Ik loop.  Regelmatig zelfs.  Waarom?  Voor mezelf, voor mijn job, om mijn hoofd helder te maken, voor die reep chocola die ik niet kan laten, voor de Wederhelft (zodat hij niet te veel moet vertragen als we er samen op uit trekken), voor dat half uurtje niets anders aan mijn hoofd dan wat de iPod mij voorschotelt.
Ik loop.  Al een hele tijd... dat impliceert dat ik beschik over een groot aantal gadgets zoals de juiste schoenen, de hartslagmeter (die wordt niet gebruikt), het petje, de iPod en de kledij.  U kent dat misschien, die broek en dat t-shirt die al jaren gebruikt worden en die er nog steeds goed uitzien... denkt u toch.
Ik loop... en vind het dus niet leuk om midden op straat tegen gehouden te worden door een dame die me vertelt dat de achterkant van die trouwe loopbroek toch wel heel doorschijnend is en daarmee mijn helder hoofd vertroebelt.  Ze zei dat ze praktisch mijn blote poep zag, als ik liep.
Ik loop, dus... maar eerst ga ik op zoek naar een nieuwe lievelingsbroek.  Excuseer!

94-Wat we leerden, deze week...

is...
dat tweejarigen extreem actief zijn;
dat ouders van tweejarigen het moeten stellen met een beperkt rantsoen slaap;
zeker als de bewuste tweejarigen spelen met het werkgereedschap van de ouders;
zoals lasermeters;
en dan daarmee in hun ogen schijnen;
plots verstijven als mama en papa dan ineens als gek beginnen roepen;
die lasers extreem gevaarlijk zijn voor (kinder)oogjes;
oogartsen en oogverpleegkundigen het 'tststs'/hoofdschuddend geluid/gebaar doen bij melding van het probleem;
dat de oogarts gelukkig geen afwijkingen heeft gevonden;
je dan beseft dat je er weer goed vanaf bent gekomen;
'bad parenting' onvermijdelijk is,
maar we vanaf nu onze werkkoffer toch maar opbergen in de garage, de auto of andere plaatsen die als kindervrij worden beschouwd;
U als lezer kan profiteren van mijn stommiteiten en dus al op voorhand alle mogelijks gevaarlijk spul achter slot en grendel bewaren zodat u niet de hele nacht ziek van ongerustheid moet doorbrengen en elke website met zin en onzin over lasers naspeurt op de schadelijke gevolgen van in-het-oog-schijnen...

93-Een kriebel

Ik las vandaag over kinders die, goedbedoeld, uiteraard, dingen verplaatsen.  Zo vinden wij thuis de 'bakskes' van TV, DVD, digicorder, ... regelmatig eens niet. 
Niet dat ik veel behoefte heb aan al die 'bakskes', maar de Wederhelft houdt daar nu eenmaal wel van en slaat dan aan het zoeken, wat (gelukkig) een opruimgolf in het speelgoed teweeg brengt.
Uiteraard geef ik mijn kind op zo'n momenten enkel positieve feedback!

Wat fijn, dat kriebelen om opnieuw iets te posten.  Een glimlach, meer is er echt niet voor nodig!

Hm, stilte hier

Beste lezers (of niet-lezers),

Het is hier al een tijdje stil, heel stil, eigenlijk.  Niet dat er iets scheelt stil, maar gewoon stil omdat het buiten de blog zo druk is, denk ik. 
Daarnaast... begon ik deze blog om mezelf eraan te herinneren dat er veel is om gelukkig om te zijn, en om een verloren schaap op de hoogte te houden van ons leven.  Naarmate de tijd voortschrijdt, zinkt de moed me wat in de schoenen wat dat verloren schaap betreft.  Misschien ben ik wat ontmoedigd.

Hoe dan ook, wil ik jullie bedankten om mee te lezen en te reageren en jullie een fantastisch jaar toewensen (aan de late kant, I know I know).  En wie weet bijt de blog-microbe me wel weer, binnenkort!

91-Fotohokje

Lange blogstilte = nieuwe job = met de fiets (en de helm) onderweg!
Leve dicht bij huis werken!